Fashion Favourites | Artikel

Dag allemaal,

Foutje! Deze column hadden jullie dus nog tegoed.

Fashion Favourites Artikel - Fascinatie

Dit was de column over mijn fascinatie voor alles wat met mode te maken heeft.

Hoor graag jullie reactie. Lees meer op http://www.damesdiedoen.nl/

JJ

Mode en politiek: meer van hetzelfde! | Artikel

Ha!

Mijn twee favoriete onderwerpen in 1 column, mode en politiek!

Mode en politiek: meer van hetzelfde! Artikel

Ze hebben veel meer met elkaar te maken dan je zou denken. Mode is ontwerpen en dat zou de politiek ook wat meer moeten willen zijn. Natuurlijk gaat de metafoor niet tot in het kleinste detail op maar in grote lijnen geeft deze column exact weer hoe ik zou willen dat de politiek er uit zou zien.

Veel leesplezier

JJ

Zomercolumn: ik? Een veelvraat? | Artikel

Dag lezers,

Na een aantal min of meer werkgerelateerde columns werd het tijd om toch maar weer eens te laten zien hoe moeilijk het soms is om te kiezen. Keuzes maken, het blijft je maar achtervolgen! En daarom heb ik besloten, probeer gewoon om alles te doen. Of om het gewoon helemaal ok te vinden dat er nu eenmaal veel dingen zijn die jou aanpsreken. Vandaar deze zomercolumn over me, myself and I als veelvraat!

Zomercolumn: ik? Een veelvraat? Artikel

Liefs,
JJ

Zomercolumn: mijn successen met sociale media! | Artikel

Lieve lezer,

Het is zomer! Mooi weer, tijd voor luchtige columns met een edgy tintje.
Al eerder blogde ik over social media en wat je ermee kunt bereiken. Al die mogelijkheden heb ik eens op een rijtje gezet in bijgaande column.

Zomercolumn: mijn successen met sociale media! Artikel

Je kunt die column ook lezen op http://www.damesdiedoen.nl/ waar nog meer interessante info op staat. Wat ik dan wel weer stoer vind klinken is dat ze het daar als een artikel neerzetten maar ik houd het toch maar bij columns. Dat dwingt mij ook om niet nog meer woorden te gaan gebruiken.

Natuurlijk moet je opletten voor mogelijke negatieve gevolgen van social media maar daar kun je zelf ook best wel iets aan doen.

Tot gauw!

liefs,

JJ

Mijn stijl, mijn ambitie: Netwerken, net werken!

Dag Lezer,

Netwerken, voor de één een tweede natuur, voor de ander een crime! Als je het toch wilt (blijven) doen, zorg dan in elk geval dat je er plezier in hebt. Wie weet helpen de tips uit mijn column!

Mijn stijl, mijn ambitie, deel 4 Artikel

Groet,
Jellie

Mijn stijl, mijn ambitie: Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Lieve lezer,
Ook deze column wil ik julie niet onthouden. Als voorzitter van http://www.centrumtumba.nl/ ben ik veel meer te weten gekomen over Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Wat mij betreft zouden veel bedrijven daar nog veel meer energie in moeten steken. Wil je er meer over weten, lees dan deze column. Hoor graag de reacties.

Mijn stijl, mijn ambitie, deel 2 Artikel


Liefs,
Jellie

Writer's block of blog

Dag!

Het bijhouden van een blog is nog niet zo eenvoudig...... je begint vol enthousiasme. Je bent bereid om je hele hebben en houden het net op te gooien. Je weet waarom je het doet, wat je wilt bereiken en je bent ervan overtuigd dat er elke dag wel iets zal gebeuren wat je wilt toevertrouwen aan dit mooie medium. En in het begin werkt het ook zo. Je kunt bijna niet wachten tot je weer achter je laptop mag kruipen om iets ontzettend belangrijks aan de rest van de wereld toe te vertrouwen. Mijn thema was helder: Amitie in Style!

Je krijgt goeie reacties en veel mensen vinden het leuk om je verhalen te lezen.

Maar na een tijdje realiseer je je dat alles wat je opschrijft ergens op het internet terecht komt. Je wordt kritisch want wie leest wat en wat wil je dat er door wie gelezen wordt! En ook weet je dat je wel overal makkelijk kritiek op kunt leveren maar dat als je van anderen oplossingen verwacht, je daar zelf ook mee moet komen!

Je bedenkt je ook ineens dat je blogs wel ergens over moeten gaan. Er moet toch een soort rode draad in zitten. Tenminste zo werkt dat voor mij. Anders heb ik het gevoel dat ik maar wat in het wilde weg zit te typen. Natuurlijk kunnen er een aantal rode draden naast elkaar lopen maar dan wil je dat wel duidelijk maken in je blog. Zodat niet alleen jij, maar ook de rest van de wereld een beetje begrijpt waar je het over hebt. En last but not least wil je ook nog origineel zijn en veel gelezen worden.

Zelf zou ik mijn blog ook willen gebruiken om rond een aantal thema's een stuk verdieping te realiseren zodat je ook zelf op zoek moet gaan naar nieuwe informatie om de toegevoegde waarde van je blogs verder te vergroten.

Kortom ook nu weer ben je veeleisend voor jezelf en voor de lezer. En voor mij geldt dan ook nog, ik heb deadlines nodig! Ja, ik geef het toe. Ik heb een stok achter de deur nodig. Iemand moet tegen mij zeggen, elke vrijdagmiddag om vier uur moet je nieuwe blog online staan omdat je dat nu eenmaal hebt afgesproken, omdat er mensen op zitten te wachten of omdat je blog ergens gepubliceerd moet worden. Ik heb dat nodig om mezelf er toe te dwingen om mijn verhalen met de rest van de wereld te delen. Terwijl ik het wel erg leuk vind om te doen.

Volgens mij is dit weer een mooi voorbeeld van hoe ik in elkaar zit, tsja, dat heb ik dan maar weer met jullie gedeeld. Nu ja, jullie zullen het er mee moeten doen. En ik, ik ga de komende weken eens diep nadenken over doel en inhoud van mijn blogs. Focus dus!!!!

Wordt het thema fashion, politiek, dat wat er in de wereld gebeurt, mijn eigen persoonlijke belevenissen, mijn ambities, zoveel dingen om over te schrijven! Nu nog kiezen! Weg met dat writer's block.... ik wil weer verlangen naar mijn laptop!

Natuurlijk kun je me ook altijd benaderen om voor jouw site of ander medium blogs of columns te schrijven. Immers, wie niet waagt wie zeker niet wint.

Tot gauw,

Jellie

Twee geloven op één kussen.

Ha!

De verkiezingscampagnes zijn losgebarsten. Via allerlei media en sociale netwerken worden we voortdurend bestookt met politici die ons zo vlak voor de verkiezingen van alles willen laten weten waar ze de rest van hun regeerperiode blijkbaar niet aan toegekomen zijn.

Dat is echt niet altijd een probleem. Het is goed om weer geconfronteerd te worden met allerlei zaken die spelen in de samenleving, dichtbij of veraf. Zelf draag ik daar ook graag mijn steentje aan bij.
Hetzij door kritisch te reageren op ontwikkelingen waar ik een totaal andere mening over heb dan 'de partij' dan wel door die zaken waar ik het wel mee eens ben van harte te ondersteunen of op een andere wijze te pushen.

ik zal jullie niet vermoeien met voorbeelden van mijn persoonlijke opvattingen want dat is niet waar ik het over wil hebben. Mij gaat het om iets heel anders. Kleur bekennen!

Ons voorkamerraam wordt sinds een kwartier namelijk opgevrolijkt door twee posters van politieke partijen.

Ok, van beide posters is de hoofdkleur groen en ik neem aan dat mijn geliefde graag vermeld wil zien dat zijn kleur groen die van D66 is, maar toch behelzen deze beide plakkaten een wereld van verschil, decennia van conflicterende ideeen en achtergronden, totaal uiteenlopende milieus en opvoedingen. Beide waren we polititiek zeer actief en ambitieus, beide zijn we politiek zeer geengageerd en zouden stiekum graag de wereld veranderen.

En juist door die laatste ambitie komt alles toch weer bij elkaar. Misschien zouden ze dat in de ons vertegenwoordigende organen ook wat vaker moeten doen. Denk eens terug aan waarom je ooit dacht je met de politiek te moeten bemoeien en kijk dan opnieuw naar je buurman of buurvrouw. Volgens mij komen dan heel veel zaken een stuk sneller tot oplossingen waar ons land echt beter van wordt.

Dat is geen idealistiche, naieve benadering, dat is gewoon logisch nadenken, verantwoordelijkheid nemen en met elkaar werken aan de problemen waar we vandaag voor staan om te voorkomen dat er morgen nog meer nieuwe bij komen.

Mijn ouders waren niet van dezelfde kerk, vroeger was dat niet zo gemakkelijk. Drie decennia daarvoor bijna onoverkomelijk, maar ze waren gelukkig en noch steeds zijn er Israelis en Palesteinen die met elkaar werken aan een andere toekomst. Dan moeten wij dat hier in ons welvarende land met relatief weinig problemen toch zeker kunnen.

Jellie  

Ogenupdate: still going strong

Hi,

Deze week weer voor controle naar het UMCG! Toch spannend. De afgelopen weken leek het goed te gaan maar dat wil je toch graag bevestigd zien in de oogmetingen. En die waren goed. De druk was gezakt tot 14. Meer dan goed dus. Nou waren mijn ogen het daar niet atlijd mee eens maar dat had toch ook wel heel erg te maken met het weer van de afgelopen weken. Ze werden als maar droger en daardoor roder. Nog een reden waarom het dus maar over moet zijn met die sneeuw, maar dat terzijde.

Dus zowel mijn dokter als ikzelf waren blij met deze uitkomst. We hebben daarom besloten om nu eens te kijken wat er gebeurt als we de medicatie gaan minderen. De "toverdruppel" blijft natuurlijk in het assortiment maar de andere medicatie en dus ook de medicatie tegen hoogteziekte die onderdeel uitmaakt van het pakket, wordt naar beneden bijgesteld.

De komende weken mogen we gaan proberen of dat geen nadelige effecten zal hebben. De afgelopen dagen ben ik al met het nieuwe regime begonnen en afgezien van vermoeide ogen, heb ik er nog geen echt nadelige effecten van ondervonden. Over twee weken mogen we weer terugkomen.

Ik ben er erg blij mee dat alles nu zo loopt. Zolang je middenin een proces zit, kun je de volgende stap wel aan. Nu alles weer wat beter lijkt te gaan, merk ik toch dat het afgelopen half jaar mij veel energie heeft gekost maar mij zoals altijd ook weer veel mooie dingen heeft gebracht.

Opnieuw heb ik gemerkt hoe veel bijzondere mensen ik om mij heen heb die nooit nalaten mij te volgen. Ook al had ik geen zin om er over te praten of bellen, één van de redenen waarom ik deze blog ben begonnen, ik weet altijd dat ze er zijn.

En  natuurlijk M, die me door dik en dun steunt ook al was ik soms niet te harden omdat ik weer eens de deur niet uit kon of iets niet kon zien of doen wat ik wilde.

Ik duim voor mezelf dat de status quo van dit moment nog heel lang standhoudt en dat ik mijn energie, zeker als die helemaal terug is, kan storten op dingen die mij en mijn omgeving blij maken. Want ook dat heb ik de afgelopen periode weer gemerkt, en ik weet, het is het ultieme cliche, je leeft nu en haal er uit wat er in zit!

Kortom, en dit is een belofte aan mijn volgers en mijzelf, jullie horen nog van mij!

CU!
J

Ogenupdate: trial and error

Dag Lezer,

Het hele leven is trial and error...... zo ook mijn ogenprobleem. oh nee, ik hoor natuurlijk te zeggen: ogenuitdaging! Afgelopen maandag opnieuw naar het UMCG voor een controle. Alles duurde natuurlijk weer veel langer dan gepland dus opnieuw mijn hele agenda overhoop maar daar mag je als patient niet over klagen, geloof ik!

We zaten er om kwart over tien en we waren anderhalf uur later klaar terwijl onze afspraak stond gepland om half 11, maar ok, alles went.

Inmiddels was duidelijk dat minder medicatie in de vorm van pillen niet echt werkte. De eerste week ging het nog maar toen werd het zicht allengs waziger. De oogdruk was echter vrij constant gebleven. Deze poging om tot een optimale behandelwijze te komen, zoals de dokter het uitdrukte, was dus mislukt. Jammer!

Ik zou nu de spanning kunnen opvoeren: komt een operatie dichterbij? Ja, met alle risico's van dien! Maar er was nog één druppel die we konden proberen.
We noemen hem Lumicol of Xalatan. Waarom deze druppel niet eerder in de strijd is geworpen? Hij kan nogal wat bijwerkingen veroorzaken, onder andere vocht achter je netvlies, vooral bij mensen die geen lens meer in hun ogen hebben, zoals ik, maar dat schijnt weer over te gaan als je met druppelen stopt.
Als die bijwerkng zich voordoet, welke leidt tot minder zicht, dan betekent dat dat de eventuele positieve werking van de druppel hierdoor weer teniet wordt gedaan.

Maandagavond zijn we daarmee begonnen en tot vandaag gaat het goed maar wanneer de bijwerking zich kan voordoen, is niet bekend. Dus elke dag is weer spannend. Maar weet je wat nu het gekke is, hoe hou je jezelf voor de gek, wel zien went veel sneller dan minder zien. Dus als het even minder is, schrik je toch meteen.

Kortom het is een proces van trial and error. En daar ben ik nog niet aan gewend. Als je niet oppast, weerhoudt het je om die dingen te doen die je zo graag wilt doen. Je moet scherp blijven en niet te snel gaan roepen: ja maar........ Ik probeer dat dan ook niet te doen maar soms wordt je er wel eens even moedeloos van. Gelukkig zijn er mensen om me heen die me dan corrigerend toespreken en is er altijd het werk als ultieme afleiding, ahum.

So let's stay focussed on the trial and forget as soon as possible about all the errors.......

Tot gauw,

JJ

Bibliotheekblog: Column voor het Bibliotheekblad.

De Costa Luminosa

Deze zomer heb ik een cruise gemaakt. Ja, inderdaad op zo’n groot schip, de Costa Luminosa, driehonderd meter lang, dat ‘s nachts vaart en overdag vreemde havens aandoet. Ik bezocht onder andere Riga, Helsinki en Talinn.
Achtentwintighonderd gasten bevolkten het schip, negenhonderd medewerkers uit meer dan 35 landen probeerden het ons, verwende vakantiegangers naar de zin te maken met een grote diversiteit aan producten en diensten, variërend van een animatieprogramma vol muziek en dans tot dagelijkse hardlooptrainingen onder leiding van een coach. Natuurlijk was er een bibliotheek aan boord met boeken in tien talen, vijf computers en kranten die regelmatig werden ververst.
Al varende bekroop mij het gevoel, ik kan mijn werk moeilijk loslaten, dat dit cruiseschip een mooie metafoor is voor onze branche. Ook de bibliotheken bieden vele producten en diensten aan zonder vooraf veel marktonderzoek te doen.
Een voorbeeld: er werd aan boord gegeten in shifts van 800 man met een vast menu en steeds dezelfde tafelschikking voor iedereen. Anders zou de reis te duur worden en het logistieke proces te ingewikkeld.
Zowel aan boord als in de bibliotheken is er nog weinig aandacht voor het focussen op specifieke doelgroepen.
Dan het personeel: iedereen weet wat ie moet doen en vaak hebben mensen meerdere taken. Hoe we ook hebben geprobeerd medewerkers kritische opmerkingen te ontlokken, het lukte ons niet. Enerzijds kwam dat omdat iedereen het de gasten graag naar de zin wilde maken, anderzijds was het duidelijk dat men een goede tijd had aan boord en de ambitie om zichzelf te ontwikkelen groot was. Hoe vaak komen wij het tegenovergestelde nog niet tegen. Mensen zijn niet gemotiveerd om zichzelf verder te ontwikkelen en nemen niet de regie over hun eigen loopbaan in handen. Ze blijven te lang vasthouden aan hoe het ooit was.
Aan boord spelen de officieren dan een belangrijke rol. Zij voeren de troepen aan, laten zien welke koers er wordt gevaren en waarom. Wij, managers van bibliotheekorganisaties, moeten dat ook veel meer doen. Hoe ouderwets het ook klinkt, wij moeten een zichtbare voorbeeldfunctie vervullen net als die officieren die je overal tegenkwam.
Maar officieren zijn niets zonder een kapitein. In ons geval: Kapitein Mouro, het equivalent van kapitein Stubing van de Love Boat. Uiteindelijk is de kapitein het boegbeeld van het schip, degene die de koers uitzet. In onze branche zijn we mijns inziens naarstig op zoek naar een kapitein. En of dat nou de voorzitter of de directeur van de brancheorganisatie of het sectorinstituut, wordt, is uiteindelijk totaal onbelangrijk, als ie er maar komt! Want anders gaat deze branche, net als dat andere beroemde cruiseschip in 1912, reddeloos ten onder.

Ps, wie heeft zijn sollicitatiebrief al klaar?

Vrouwen aan de top!

Dag,

Hebben jullie het al gelezen: http://www.womancapital.nl/manifest/manifest.htm van Woman Capital?
Ik heb het manifest inmiddels ondertekend. Ik had het liever niet gedaan. Lang heb ik op het standpunt gestaan dat, en dan betrek ik het maar op mezelf, ik niet als excuus truus een hogere functie aangeboden wil krijgen in een organisatie. In het verleden heb ik daarom zelfs banen geweigerd. Maar dat was tenminste vijftien jaar geleden. Toen hoopte ik nog dat het aantal vrouwen in hogere functies vanzelf zou toenemen. Of omdat de mannen niet langer om ons heen konden, of omdat het oldboys netwerk vanzelf uit zijn voegen zou barsten. Maar helaas, het aantal vrouwen in veel topposities is in veel sectoren nog steeds marginaal.

Is dit manifest waarin gepleit wordt voor quota voor vrouwen in bestuurs- en toezichthoudende functies in grotere bedrijven, dan de beste oplossing. Nee, want we willen niet alleen vrouwen in bestuursfuncties maar ook op hogere posten in de bedrijven zelf. En dan niet alleen in de grote organisaties en bedrijven maar ook in bijvoorbeeld het MKB. Niet alles valt te realiseren door middel van quota. Vaak zullen we moeten beginnen met streefcijfers waarbij we de organisaties die dat niet halen, er op aanspreken waarom hen dat niet lukt. Ze moeten aantonen wat ze hebben gedaan om vrouwen binnen te halen en te behouden. Waarbij het dan uiteindelijk gaat om een goede balans tussen het aantal mannen en vrouwen.

Dus nee, dit manifest is niet mijn ideaal. Quota zouden niet nodig moeten zijn. Maar we moeten ergens beginnen. Als we aan de kant blijven staan, gebeurt er namelijk helemaal niks of heel erg weinig zoals we de afgelopen jaren helaas hebben moeten constateren.

Je kunt dit manifest nog steeds ondertekenen. En laten we in de tussentijd vanuit onze eigen werkkringen en omgevingen bijdragen aan een betere man-vrouw verhouding in organisaties waardoor, in mijn optiek, de effectiviteit van een organisatie alleen maar kan verbeteren.

Ik wens ons succes.

Jellie

Ps, een ander goed initiatief op dit gebied is http://www.talentnaardetop.nl/

Toezicht = inzicht!

Dag lezer,

De media buitelen deze dagen over elkaar heen met het ventileren van allerlei al dan niet gefundeerde opvattingen over toezichthouders. Over het algemeen wordt er niet echt complimenteus geschreven en gesproken over deze menselijke soort. Toezichthouders luisteren te veel naar de bestuurder,  krijgen geld met nietsdoen dan wel met ja knikken, stellen niet de goede vragen en hadden veel en veel eerder in moeten grijpen.

Nu ben ik toevallig zelf ook zo'n toezichthouder, niet van megagrote organisaties - je moet klein beginnen - en voor aanmerkelijk minder geld dan als je zo'n klus bij bijvoorbeeld een bank moet klaren, maar toch gaat het in mijn geval ook om organisaties met meer dan 1000 medewerkers. Maar ik zit ook in een paar Raden van  organisatie in de non profitsector met maximaal 75-100 medewerkers. En ik ben niet de enige. Overal in het land worden, soms met veel moeite, deze Raden van Toezicht, gevuld met mensen die de verantwoordelijkheid aandurven.

Want het is geen sinecure. Je bent geen bestuurder. Je bent niet 'de baas'. Je hebt maar beperkte bevoegdheden maar als het mis gaat ben je wel degelijk verantwoordelijk.

Je moet dus zorgen dat je de goede vragen stelt en over de goede informatie kunt beschikken.
Vaak komt die informatie vooral van de bestuurder. Daar mag je dus niet alleen genoegen mee nemen. Je moet ook andere bronnen aanboren zonder dat je op de stoel van die bestuurder gaat zitten. Dus met individuele medewerkers praten doe je niet zo gauw maar je moet wel zorgen dat je regelmatig bij de Ondernemingsraad aan tafel zit. En dan nog, dan nog is dat niet genoeg.

Je gezonde verstand, je onderbuikgevoel, een gezonde afstand tot de bestuurder, de signalen die je om je heen oppikt zijn net zo belangrijk als de financiele cijfers. Je moet alert blijven en je verantwoordelijk en betrokken blijven voelen. Het mag niet één van de vele vergaderingen worden die nu eenmaal in je agenda staan.

En ook al geldt dat, wat mij betreft, nog niet voor megaconcerns, ik denk dat er wezenlijk niet veel verandert als je in de Raad van Commissarissen van een bank terecht komt.

Ik ben dan ook bereid om te onderzoeken of mijn beweringen kloppen. Kortom: ik ben beschikbaar! Zie mijn linkedin pagina: http://www.linkedin.com/in/jjtiemersma
Ik houd jullie vast en zeker op de hoogte van de aanbiedingen.

Groet,
Jellie

Rolemodels

Dag Lezer,
Zaterdag 10 oktober was ik met M bij de verkiezing van de Etnnische Zakenvrouw van Nederland http://www.ezvn.nl/ . Een fantastische gala-avond. Iedereen was er, Prem presenteerd, de dames die hebben gewonnen hadden het verdiend, de Minister President was amusant, waarover iedereen overigens erg verrast leek te zijn, er was muziek van Replay, een modeshow van Ronald Kolk, http://www.ronaldkolk.nl/ één van mijn favorieten en de gasten waren leuk! Kortom, alle ingredienten voor een topavond.

Maar eigenlijk is het niet ok dat we dit soort avonden nog moeten organiseren. Awards voor etnische zakenvrouwen, de verkiezing van de Nederlandse zakenvrouw en manager van het jaar, de CAP-awards voor mensen met een handicap en ga zo nog maar even door. Blijkbaar hebben we nog steeds dat soort rolemodels nodig.

Op zich heb ik helemaal niets tegen rolemodels, integendeel! Het is prima dat mensen, instellingen of bedrijven laten zien aan nieuwe generaties hoe zij de dingen hebben aangepakt, waarom\zij verder zijn gekomen dan de middelmaat, welke in ons land op dit moment de dienst lijkt uit te maken. Ik ben dol op mensen met ambitie. Ook ik leer veel van bijzondere mensen om me heen die wel durfden te doen waar ze van droomden, die hun passie volgen. En dat kunnen grote dingen zijn, het verdienen van veel geld, het opzetten van bedrijven maar veel vaker gaat het om mensen waar ik energie van krijg. Die mij inspireren om een volgende, al is het soms kleine stap, te zetten en niet stil te blijven staan.

Nee, waar ik moeite mee heb is dat we nog allerlei verschillende soorten rolmodellen nodig hebben, met al dan niet een andere huidsklaar, een ander geslacht, een lichamelijke beperking, etc. Laten we daar nu maar eens mee ophouden en met elkaar ieder jaar een aantal mensen in de schijnwerpers zettten die  uiteenlopende achtergronden hebben en rolemodel willen zijn voor alle Nederlanders! En ik weet zeker, de grote ondernemer zal dan nog een boel kunnen leren van die vrouw die in 1 van de Vogelaarwijken een project heeft opgezet om\VMBO-dropouts weer aan de slag te krijgen.

En als de MP net zo leuk doet als zaterdagavond, dan mag hij de jury voorzitten.

Groet,
JJ

Ijdel

Dag Lezer,

Helaas schrijft een mens meestal gemakkelijker over zijn of haar slechte eigenschappen dan over de goede. Zo ook ik. Jullie hebben er ook in mijn blogs al een aantal leren kennen, voor zover je ze nog niet gewaar was geworden.

Gelukkig hebben veel slechte eigenschappen overigens ook hun goede kanten, vind ik persoonlijk, maar dat terzijde.

Ik, ik ben ijdel! Ik vind het heerlijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik vind het wel altijd weer enorm spannend maar dat weerhoud mij er niet van om "ja" te zeggen als ik voor iets representatiefs wordt gevraagd

Niet voor niks ben ik dan ook meer dan twintig jaar geleden de politiek in gegaan. Ondanks het feit dat er mij visueel wel eens wat ontgaat, zou de wereld weten dat ik er was.
Nu zou ik er graag mijn geld mee verdienen: dagvoorzitter zijn, discussieleider, lezingen geven, panellid, of een andere representatieve functie bekleden.

Een paar kleine stapjes heb ik de afgelopen jaren al gezet. En nu kom ik op de site van www.women-inc.nl/agency: of http://www.womenincagency.nl/ een onderdeel van Women-inc, een actief platform van vrouwen die verandering willen. Zij organiseren discussies, debatten en evenementen maar hebben sinds kort ook een bureau dat de gegevens van een groot aantal actieve vrouwen in haar virtuele kaartenbak heeft, vrouwen die beschikbaar zijn voor uiteenlopende advies- en presentatieklussen.

Ik volg Women-inc al vanaf het eerste begin, vijf jaar geleden. Wat mij betreft zijn zij op een moderne aansprekende manier bezig met de emancipatie van vrouwen.

Ik heb een supergave foto laten maken door Jeanette de Groot en een mooie bio. Ik ben heel benieuwd welke nieuwe kansen er nu weer op mijn weg komen. Nog een paar weken en dan sta ik er op!

Liefs,

JJ

Ambitie in style!

Dag lezer,

Ik begin vandaag, 3 augustus 2009,  met mijn blog. Hoe mijn blog er uit zal zien weet ik nog niet precies, wat ik allemaal ga opschrijven weet ik ook nog niet. Drie weken geleden had ik ook al grootse plannen om de ooit de beste, meest gelezen modeblog van de wereld te gaan schrijven. Geen blog over haute couture maar over mode die we allemaal kunnen en willen kopen, over te veel tassen, schoenen die te klein zijn en ga zo maar door. Maar het begin kon ik niet vinden.

Nu, na wat mij sinds een paar weken overkomt, wil ik vooral schrijven over ambitie. Niet in de zin van: hoger, meer, groter, beter. Maar ambitie als synoniem voor iets willen bereiken, hoe dan ook, wat je ook overkomt.

Mijn blog ziet er nog niet zo uit zo als ik zou willen, ik moet mijn internet site nog registreren, ik moet nog een vormgever zoeken, ik moet nog....................
Maar zo lang kan ik niet wachten. Ik wil schrijven. Ik wil vertellen over dat wat ik momenteel allemaal meemaak en hoe ik probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten. Dat is niet dapper. Dat is overleven. En volgens mij ben ik daar best heel goed in. Toch?

Jullie vragen je misschien af, waar heeft ze het allemaal over. Wacht maar af, er komt meer.

Liefs,

JJ