Lieve lezer,
Het is zomer! Mooi weer, tijd voor luchtige columns met een edgy tintje.
Al eerder blogde ik over social media en wat je ermee kunt bereiken. Al die mogelijkheden heb ik eens op een rijtje gezet in bijgaande column.
Zomercolumn: mijn successen met sociale media! Artikel
Je kunt die column ook lezen op http://www.damesdiedoen.nl/ waar nog meer interessante info op staat. Wat ik dan wel weer stoer vind klinken is dat ze het daar als een artikel neerzetten maar ik houd het toch maar bij columns. Dat dwingt mij ook om niet nog meer woorden te gaan gebruiken.
Natuurlijk moet je opletten voor mogelijke negatieve gevolgen van social media maar daar kun je zelf ook best wel iets aan doen.
Tot gauw!
liefs,
JJ
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
vrijdag 23 juli 2010
zaterdag 21 november 2009
Ogenupdate: trial and error
Dag Lezer,
Het hele leven is trial and error...... zo ook mijn ogenprobleem. oh nee, ik hoor natuurlijk te zeggen: ogenuitdaging! Afgelopen maandag opnieuw naar het UMCG voor een controle. Alles duurde natuurlijk weer veel langer dan gepland dus opnieuw mijn hele agenda overhoop maar daar mag je als patient niet over klagen, geloof ik!
We zaten er om kwart over tien en we waren anderhalf uur later klaar terwijl onze afspraak stond gepland om half 11, maar ok, alles went.
Inmiddels was duidelijk dat minder medicatie in de vorm van pillen niet echt werkte. De eerste week ging het nog maar toen werd het zicht allengs waziger. De oogdruk was echter vrij constant gebleven. Deze poging om tot een optimale behandelwijze te komen, zoals de dokter het uitdrukte, was dus mislukt. Jammer!
Ik zou nu de spanning kunnen opvoeren: komt een operatie dichterbij? Ja, met alle risico's van dien! Maar er was nog één druppel die we konden proberen.
We noemen hem Lumicol of Xalatan. Waarom deze druppel niet eerder in de strijd is geworpen? Hij kan nogal wat bijwerkingen veroorzaken, onder andere vocht achter je netvlies, vooral bij mensen die geen lens meer in hun ogen hebben, zoals ik, maar dat schijnt weer over te gaan als je met druppelen stopt.
Als die bijwerkng zich voordoet, welke leidt tot minder zicht, dan betekent dat dat de eventuele positieve werking van de druppel hierdoor weer teniet wordt gedaan.
Maandagavond zijn we daarmee begonnen en tot vandaag gaat het goed maar wanneer de bijwerking zich kan voordoen, is niet bekend. Dus elke dag is weer spannend. Maar weet je wat nu het gekke is, hoe hou je jezelf voor de gek, wel zien went veel sneller dan minder zien. Dus als het even minder is, schrik je toch meteen.
Kortom het is een proces van trial and error. En daar ben ik nog niet aan gewend. Als je niet oppast, weerhoudt het je om die dingen te doen die je zo graag wilt doen. Je moet scherp blijven en niet te snel gaan roepen: ja maar........ Ik probeer dat dan ook niet te doen maar soms wordt je er wel eens even moedeloos van. Gelukkig zijn er mensen om me heen die me dan corrigerend toespreken en is er altijd het werk als ultieme afleiding, ahum.
So let's stay focussed on the trial and forget as soon as possible about all the errors.......
Tot gauw,
JJ
Het hele leven is trial and error...... zo ook mijn ogenprobleem. oh nee, ik hoor natuurlijk te zeggen: ogenuitdaging! Afgelopen maandag opnieuw naar het UMCG voor een controle. Alles duurde natuurlijk weer veel langer dan gepland dus opnieuw mijn hele agenda overhoop maar daar mag je als patient niet over klagen, geloof ik!
We zaten er om kwart over tien en we waren anderhalf uur later klaar terwijl onze afspraak stond gepland om half 11, maar ok, alles went.
Inmiddels was duidelijk dat minder medicatie in de vorm van pillen niet echt werkte. De eerste week ging het nog maar toen werd het zicht allengs waziger. De oogdruk was echter vrij constant gebleven. Deze poging om tot een optimale behandelwijze te komen, zoals de dokter het uitdrukte, was dus mislukt. Jammer!
Ik zou nu de spanning kunnen opvoeren: komt een operatie dichterbij? Ja, met alle risico's van dien! Maar er was nog één druppel die we konden proberen.
We noemen hem Lumicol of Xalatan. Waarom deze druppel niet eerder in de strijd is geworpen? Hij kan nogal wat bijwerkingen veroorzaken, onder andere vocht achter je netvlies, vooral bij mensen die geen lens meer in hun ogen hebben, zoals ik, maar dat schijnt weer over te gaan als je met druppelen stopt.
Als die bijwerkng zich voordoet, welke leidt tot minder zicht, dan betekent dat dat de eventuele positieve werking van de druppel hierdoor weer teniet wordt gedaan.
Maandagavond zijn we daarmee begonnen en tot vandaag gaat het goed maar wanneer de bijwerking zich kan voordoen, is niet bekend. Dus elke dag is weer spannend. Maar weet je wat nu het gekke is, hoe hou je jezelf voor de gek, wel zien went veel sneller dan minder zien. Dus als het even minder is, schrik je toch meteen.
Kortom het is een proces van trial and error. En daar ben ik nog niet aan gewend. Als je niet oppast, weerhoudt het je om die dingen te doen die je zo graag wilt doen. Je moet scherp blijven en niet te snel gaan roepen: ja maar........ Ik probeer dat dan ook niet te doen maar soms wordt je er wel eens even moedeloos van. Gelukkig zijn er mensen om me heen die me dan corrigerend toespreken en is er altijd het werk als ultieme afleiding, ahum.
So let's stay focussed on the trial and forget as soon as possible about all the errors.......
Tot gauw,
JJ
vrijdag 6 november 2009
Bibliotheekblog: Column voor het Bibliotheekblad.
De Costa Luminosa
Deze zomer heb ik een cruise gemaakt. Ja, inderdaad op zo’n groot schip, de Costa Luminosa, driehonderd meter lang, dat ‘s nachts vaart en overdag vreemde havens aandoet. Ik bezocht onder andere Riga, Helsinki en Talinn.
Achtentwintighonderd gasten bevolkten het schip, negenhonderd medewerkers uit meer dan 35 landen probeerden het ons, verwende vakantiegangers naar de zin te maken met een grote diversiteit aan producten en diensten, variërend van een animatieprogramma vol muziek en dans tot dagelijkse hardlooptrainingen onder leiding van een coach. Natuurlijk was er een bibliotheek aan boord met boeken in tien talen, vijf computers en kranten die regelmatig werden ververst.
Al varende bekroop mij het gevoel, ik kan mijn werk moeilijk loslaten, dat dit cruiseschip een mooie metafoor is voor onze branche. Ook de bibliotheken bieden vele producten en diensten aan zonder vooraf veel marktonderzoek te doen.
Een voorbeeld: er werd aan boord gegeten in shifts van 800 man met een vast menu en steeds dezelfde tafelschikking voor iedereen. Anders zou de reis te duur worden en het logistieke proces te ingewikkeld.
Zowel aan boord als in de bibliotheken is er nog weinig aandacht voor het focussen op specifieke doelgroepen.
Dan het personeel: iedereen weet wat ie moet doen en vaak hebben mensen meerdere taken. Hoe we ook hebben geprobeerd medewerkers kritische opmerkingen te ontlokken, het lukte ons niet. Enerzijds kwam dat omdat iedereen het de gasten graag naar de zin wilde maken, anderzijds was het duidelijk dat men een goede tijd had aan boord en de ambitie om zichzelf te ontwikkelen groot was. Hoe vaak komen wij het tegenovergestelde nog niet tegen. Mensen zijn niet gemotiveerd om zichzelf verder te ontwikkelen en nemen niet de regie over hun eigen loopbaan in handen. Ze blijven te lang vasthouden aan hoe het ooit was.
Aan boord spelen de officieren dan een belangrijke rol. Zij voeren de troepen aan, laten zien welke koers er wordt gevaren en waarom. Wij, managers van bibliotheekorganisaties, moeten dat ook veel meer doen. Hoe ouderwets het ook klinkt, wij moeten een zichtbare voorbeeldfunctie vervullen net als die officieren die je overal tegenkwam.
Maar officieren zijn niets zonder een kapitein. In ons geval: Kapitein Mouro, het equivalent van kapitein Stubing van de Love Boat. Uiteindelijk is de kapitein het boegbeeld van het schip, degene die de koers uitzet. In onze branche zijn we mijns inziens naarstig op zoek naar een kapitein. En of dat nou de voorzitter of de directeur van de brancheorganisatie of het sectorinstituut, wordt, is uiteindelijk totaal onbelangrijk, als ie er maar komt! Want anders gaat deze branche, net als dat andere beroemde cruiseschip in 1912, reddeloos ten onder.
Ps, wie heeft zijn sollicitatiebrief al klaar?
Deze zomer heb ik een cruise gemaakt. Ja, inderdaad op zo’n groot schip, de Costa Luminosa, driehonderd meter lang, dat ‘s nachts vaart en overdag vreemde havens aandoet. Ik bezocht onder andere Riga, Helsinki en Talinn.
Achtentwintighonderd gasten bevolkten het schip, negenhonderd medewerkers uit meer dan 35 landen probeerden het ons, verwende vakantiegangers naar de zin te maken met een grote diversiteit aan producten en diensten, variërend van een animatieprogramma vol muziek en dans tot dagelijkse hardlooptrainingen onder leiding van een coach. Natuurlijk was er een bibliotheek aan boord met boeken in tien talen, vijf computers en kranten die regelmatig werden ververst.
Al varende bekroop mij het gevoel, ik kan mijn werk moeilijk loslaten, dat dit cruiseschip een mooie metafoor is voor onze branche. Ook de bibliotheken bieden vele producten en diensten aan zonder vooraf veel marktonderzoek te doen.
Een voorbeeld: er werd aan boord gegeten in shifts van 800 man met een vast menu en steeds dezelfde tafelschikking voor iedereen. Anders zou de reis te duur worden en het logistieke proces te ingewikkeld.
Zowel aan boord als in de bibliotheken is er nog weinig aandacht voor het focussen op specifieke doelgroepen.
Dan het personeel: iedereen weet wat ie moet doen en vaak hebben mensen meerdere taken. Hoe we ook hebben geprobeerd medewerkers kritische opmerkingen te ontlokken, het lukte ons niet. Enerzijds kwam dat omdat iedereen het de gasten graag naar de zin wilde maken, anderzijds was het duidelijk dat men een goede tijd had aan boord en de ambitie om zichzelf te ontwikkelen groot was. Hoe vaak komen wij het tegenovergestelde nog niet tegen. Mensen zijn niet gemotiveerd om zichzelf verder te ontwikkelen en nemen niet de regie over hun eigen loopbaan in handen. Ze blijven te lang vasthouden aan hoe het ooit was.
Aan boord spelen de officieren dan een belangrijke rol. Zij voeren de troepen aan, laten zien welke koers er wordt gevaren en waarom. Wij, managers van bibliotheekorganisaties, moeten dat ook veel meer doen. Hoe ouderwets het ook klinkt, wij moeten een zichtbare voorbeeldfunctie vervullen net als die officieren die je overal tegenkwam.
Maar officieren zijn niets zonder een kapitein. In ons geval: Kapitein Mouro, het equivalent van kapitein Stubing van de Love Boat. Uiteindelijk is de kapitein het boegbeeld van het schip, degene die de koers uitzet. In onze branche zijn we mijns inziens naarstig op zoek naar een kapitein. En of dat nou de voorzitter of de directeur van de brancheorganisatie of het sectorinstituut, wordt, is uiteindelijk totaal onbelangrijk, als ie er maar komt! Want anders gaat deze branche, net als dat andere beroemde cruiseschip in 1912, reddeloos ten onder.
Ps, wie heeft zijn sollicitatiebrief al klaar?
maandag 24 augustus 2009
Ijdel
Dag Lezer,
Helaas schrijft een mens meestal gemakkelijker over zijn of haar slechte eigenschappen dan over de goede. Zo ook ik. Jullie hebben er ook in mijn blogs al een aantal leren kennen, voor zover je ze nog niet gewaar was geworden.
Gelukkig hebben veel slechte eigenschappen overigens ook hun goede kanten, vind ik persoonlijk, maar dat terzijde.
Ik, ik ben ijdel! Ik vind het heerlijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik vind het wel altijd weer enorm spannend maar dat weerhoud mij er niet van om "ja" te zeggen als ik voor iets representatiefs wordt gevraagd
Niet voor niks ben ik dan ook meer dan twintig jaar geleden de politiek in gegaan. Ondanks het feit dat er mij visueel wel eens wat ontgaat, zou de wereld weten dat ik er was.
Nu zou ik er graag mijn geld mee verdienen: dagvoorzitter zijn, discussieleider, lezingen geven, panellid, of een andere representatieve functie bekleden.
Een paar kleine stapjes heb ik de afgelopen jaren al gezet. En nu kom ik op de site van www.women-inc.nl/agency: of http://www.womenincagency.nl/ een onderdeel van Women-inc, een actief platform van vrouwen die verandering willen. Zij organiseren discussies, debatten en evenementen maar hebben sinds kort ook een bureau dat de gegevens van een groot aantal actieve vrouwen in haar virtuele kaartenbak heeft, vrouwen die beschikbaar zijn voor uiteenlopende advies- en presentatieklussen.
Ik volg Women-inc al vanaf het eerste begin, vijf jaar geleden. Wat mij betreft zijn zij op een moderne aansprekende manier bezig met de emancipatie van vrouwen.
Ik heb een supergave foto laten maken door Jeanette de Groot en een mooie bio. Ik ben heel benieuwd welke nieuwe kansen er nu weer op mijn weg komen. Nog een paar weken en dan sta ik er op!
Liefs,
JJ
Helaas schrijft een mens meestal gemakkelijker over zijn of haar slechte eigenschappen dan over de goede. Zo ook ik. Jullie hebben er ook in mijn blogs al een aantal leren kennen, voor zover je ze nog niet gewaar was geworden.
Gelukkig hebben veel slechte eigenschappen overigens ook hun goede kanten, vind ik persoonlijk, maar dat terzijde.
Ik, ik ben ijdel! Ik vind het heerlijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik vind het wel altijd weer enorm spannend maar dat weerhoud mij er niet van om "ja" te zeggen als ik voor iets representatiefs wordt gevraagd
Niet voor niks ben ik dan ook meer dan twintig jaar geleden de politiek in gegaan. Ondanks het feit dat er mij visueel wel eens wat ontgaat, zou de wereld weten dat ik er was.
Nu zou ik er graag mijn geld mee verdienen: dagvoorzitter zijn, discussieleider, lezingen geven, panellid, of een andere representatieve functie bekleden.
Een paar kleine stapjes heb ik de afgelopen jaren al gezet. En nu kom ik op de site van www.women-inc.nl/agency: of http://www.womenincagency.nl/ een onderdeel van Women-inc, een actief platform van vrouwen die verandering willen. Zij organiseren discussies, debatten en evenementen maar hebben sinds kort ook een bureau dat de gegevens van een groot aantal actieve vrouwen in haar virtuele kaartenbak heeft, vrouwen die beschikbaar zijn voor uiteenlopende advies- en presentatieklussen.
Ik volg Women-inc al vanaf het eerste begin, vijf jaar geleden. Wat mij betreft zijn zij op een moderne aansprekende manier bezig met de emancipatie van vrouwen.
Ik heb een supergave foto laten maken door Jeanette de Groot en een mooie bio. Ik ben heel benieuwd welke nieuwe kansen er nu weer op mijn weg komen. Nog een paar weken en dan sta ik er op!
Liefs,
JJ
donderdag 20 augustus 2009
Kreng!
Dag Lezer,
Soms vraag ik me wel eens af of ik een workaholic ben. Ik denk zelf van niet. Maar anderen zijn regelmatig een andere mening toegaan. Het is waar dat ik niet zou weten wat ik zou moeten doen als ik niet een aanzienlijk aantal dagen per week werkzaamheden zou moeten verrichten die bij voorkeur ook nog wat opleveren. Het hebben van bepaalde verplichtingen, het op bepaalde tijden ergens moeten zijn voor een zakelijke ontmoeting met iemand die iets van jou wil of waarvan jij iets verwacht of het nakomen van afspraken.
Vlak voordat duidelijk werd wat er met mijn ogen aan de hand was en ik ook nog mijn hand in het gips had, ja ja, soms komt het ongeluk dubbel, ben ik bijna twee weken thuis geweest en ik werd er gek van. Natuurlijk zijn er dan mensen die zeggen dat ik het dan blijkbaar niet leuk genoeg heb met mezelf. Nou dat is dan waarschijnlijk ook zo. Voor mij betekent dat vooral dat ik nog meer in mijn hoofd ga zitten dan ik normaal al doe en vooral veel ga piekeren.
Dus ik ben erg blij dat ik de afgelopen weken normaal mijn werk kon doen. Wat ik wel heb ervaren is dat je beter prioriteiten gaat stellen. De dingen die moeten gebeuren en waar je al een tijdje mee rondloopt, laat je niet langer liggen. Je pakt ze op en gaat er mee aan de slag. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je wellicht ook iets minder geduld hebt voor die dingen die niet zo gaan zoals jij het al heel lang wilt.
Doorpakken is het devies. Alles wat vandaag kan niet laten liggen tot morgen. Vervelende of moeilijke gesprekken niet uitstellen tot morgen. Niet iedereen is daar wellicht blij mee. En natuurlijk vraag ik mezelf af: is dit dan de echte Jellie of was dat eigenlijk die andere? Nou, als ik eerlijk ben is het eerste meer waar dan het tweede. Maar omdat ieder mens, en dus ook ik, aardig gevonden wil worden, liet ook ik wel een vervelende kwestie wel eens wat langer slepen dan goed was. En dat zal zeker nog wel eens gebeuren. Maar ik merk heel erg aan mezelf dat er zo nu en dan, ondanks alles, ook een hernieuwd gevoel van vertrouwen over me komt.
Ik hoop dat ik, wat er ook gebeurt, dat nog wat langer vast mag houden want het bevalt me wel, Zo nu en dan is het best een beetje leuk om een kreng te zijn.
Tot gauw,
JJ
Soms vraag ik me wel eens af of ik een workaholic ben. Ik denk zelf van niet. Maar anderen zijn regelmatig een andere mening toegaan. Het is waar dat ik niet zou weten wat ik zou moeten doen als ik niet een aanzienlijk aantal dagen per week werkzaamheden zou moeten verrichten die bij voorkeur ook nog wat opleveren. Het hebben van bepaalde verplichtingen, het op bepaalde tijden ergens moeten zijn voor een zakelijke ontmoeting met iemand die iets van jou wil of waarvan jij iets verwacht of het nakomen van afspraken.
Vlak voordat duidelijk werd wat er met mijn ogen aan de hand was en ik ook nog mijn hand in het gips had, ja ja, soms komt het ongeluk dubbel, ben ik bijna twee weken thuis geweest en ik werd er gek van. Natuurlijk zijn er dan mensen die zeggen dat ik het dan blijkbaar niet leuk genoeg heb met mezelf. Nou dat is dan waarschijnlijk ook zo. Voor mij betekent dat vooral dat ik nog meer in mijn hoofd ga zitten dan ik normaal al doe en vooral veel ga piekeren.
Dus ik ben erg blij dat ik de afgelopen weken normaal mijn werk kon doen. Wat ik wel heb ervaren is dat je beter prioriteiten gaat stellen. De dingen die moeten gebeuren en waar je al een tijdje mee rondloopt, laat je niet langer liggen. Je pakt ze op en gaat er mee aan de slag. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je wellicht ook iets minder geduld hebt voor die dingen die niet zo gaan zoals jij het al heel lang wilt.
Doorpakken is het devies. Alles wat vandaag kan niet laten liggen tot morgen. Vervelende of moeilijke gesprekken niet uitstellen tot morgen. Niet iedereen is daar wellicht blij mee. En natuurlijk vraag ik mezelf af: is dit dan de echte Jellie of was dat eigenlijk die andere? Nou, als ik eerlijk ben is het eerste meer waar dan het tweede. Maar omdat ieder mens, en dus ook ik, aardig gevonden wil worden, liet ook ik wel een vervelende kwestie wel eens wat langer slepen dan goed was. En dat zal zeker nog wel eens gebeuren. Maar ik merk heel erg aan mezelf dat er zo nu en dan, ondanks alles, ook een hernieuwd gevoel van vertrouwen over me komt.
Ik hoop dat ik, wat er ook gebeurt, dat nog wat langer vast mag houden want het bevalt me wel, Zo nu en dan is het best een beetje leuk om een kreng te zijn.
Tot gauw,
JJ
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
