Hi,
Deze week weer voor controle naar het UMCG! Toch spannend. De afgelopen weken leek het goed te gaan maar dat wil je toch graag bevestigd zien in de oogmetingen. En die waren goed. De druk was gezakt tot 14. Meer dan goed dus. Nou waren mijn ogen het daar niet atlijd mee eens maar dat had toch ook wel heel erg te maken met het weer van de afgelopen weken. Ze werden als maar droger en daardoor roder. Nog een reden waarom het dus maar over moet zijn met die sneeuw, maar dat terzijde.
Dus zowel mijn dokter als ikzelf waren blij met deze uitkomst. We hebben daarom besloten om nu eens te kijken wat er gebeurt als we de medicatie gaan minderen. De "toverdruppel" blijft natuurlijk in het assortiment maar de andere medicatie en dus ook de medicatie tegen hoogteziekte die onderdeel uitmaakt van het pakket, wordt naar beneden bijgesteld.
De komende weken mogen we gaan proberen of dat geen nadelige effecten zal hebben. De afgelopen dagen ben ik al met het nieuwe regime begonnen en afgezien van vermoeide ogen, heb ik er nog geen echt nadelige effecten van ondervonden. Over twee weken mogen we weer terugkomen.
Ik ben er erg blij mee dat alles nu zo loopt. Zolang je middenin een proces zit, kun je de volgende stap wel aan. Nu alles weer wat beter lijkt te gaan, merk ik toch dat het afgelopen half jaar mij veel energie heeft gekost maar mij zoals altijd ook weer veel mooie dingen heeft gebracht.
Opnieuw heb ik gemerkt hoe veel bijzondere mensen ik om mij heen heb die nooit nalaten mij te volgen. Ook al had ik geen zin om er over te praten of bellen, één van de redenen waarom ik deze blog ben begonnen, ik weet altijd dat ze er zijn.
En natuurlijk M, die me door dik en dun steunt ook al was ik soms niet te harden omdat ik weer eens de deur niet uit kon of iets niet kon zien of doen wat ik wilde.
Ik duim voor mezelf dat de status quo van dit moment nog heel lang standhoudt en dat ik mijn energie, zeker als die helemaal terug is, kan storten op dingen die mij en mijn omgeving blij maken. Want ook dat heb ik de afgelopen periode weer gemerkt, en ik weet, het is het ultieme cliche, je leeft nu en haal er uit wat er in zit!
Kortom, en dit is een belofte aan mijn volgers en mijzelf, jullie horen nog van mij!
CU!
J
Posts tonen met het label liefde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liefde. Alle posts tonen
zondag 24 januari 2010
zondag 29 november 2009
Missing someone!
Dag lezer,
Deze week zou R, mijn vorige lief jarig zijn. Twee december. Altijd een fijne dag. Zo tijdens de donkere dagen voor kerst, als de eerste adventzondag vaak alweer voorbij is, altijd een feestelijk moment. Maar R is er niet meer. Gisteren hebben we bloemen gebracht naar het graf in G. Het is altijd fijn om daar even te zijn. En het klinkt misschien vreemd, maar als ik daar kom schijnt altijd de zon. Soms is de zon vriendelijk en gul en soms komt hij net door de wolken om ons gedag te zeggen.
Al drie en een half jaar is hij er niet meer en toch lijkt het soms alsof het gisteren was. Dat heeft niets te maken met het feit dat er een nieuwe liefde in mijn leven is. Immers geen enkele liefde is dezelfde. Gelukkig niet, je zou er alleen maar van gaan vergelijken. Vaak kom ik iets tegen in de krant of in een boek of ik ontmoet iemand en dan zou ik dat heel even willen vertellen. Heb je ook gelezen dat..... of wist je al dat die en die............ Maar dat kan niet meer. Nooit meer.
Voordat je het zelf mee maakt kun je je niet voorstellen wat 'nooit' meer is. Misschien is dat maar goed ook want ik weet net wat dat zou betekenen voor de manier waarop je met elkaar om gaat. Als je weet dat elk contact het laatste kan zijn, is volgens mij ieder contact per definitie niet meer vanzelfsprekend en dat is ong veel erger. Maar soms zou je graag een lijstje maken over wat je met elkaar nog wilt delen. Ook al gaat het ogenschijnlijk nergens over als het voor jou belangrijk is, dan doet het er toe.
Gelukkig kun je van iemand blijven houden ook al is hij of zij er niet meer. En wat ik dan soms doe, is even naar boven kijken en zachtjes fluisteren wat ik wil zeggen. Volgens mij moet dat ergens terecht komen, waar dan ook.
R, ik mis je.
Liefs,
JJ
Deze week zou R, mijn vorige lief jarig zijn. Twee december. Altijd een fijne dag. Zo tijdens de donkere dagen voor kerst, als de eerste adventzondag vaak alweer voorbij is, altijd een feestelijk moment. Maar R is er niet meer. Gisteren hebben we bloemen gebracht naar het graf in G. Het is altijd fijn om daar even te zijn. En het klinkt misschien vreemd, maar als ik daar kom schijnt altijd de zon. Soms is de zon vriendelijk en gul en soms komt hij net door de wolken om ons gedag te zeggen.
Al drie en een half jaar is hij er niet meer en toch lijkt het soms alsof het gisteren was. Dat heeft niets te maken met het feit dat er een nieuwe liefde in mijn leven is. Immers geen enkele liefde is dezelfde. Gelukkig niet, je zou er alleen maar van gaan vergelijken. Vaak kom ik iets tegen in de krant of in een boek of ik ontmoet iemand en dan zou ik dat heel even willen vertellen. Heb je ook gelezen dat..... of wist je al dat die en die............ Maar dat kan niet meer. Nooit meer.
Voordat je het zelf mee maakt kun je je niet voorstellen wat 'nooit' meer is. Misschien is dat maar goed ook want ik weet net wat dat zou betekenen voor de manier waarop je met elkaar om gaat. Als je weet dat elk contact het laatste kan zijn, is volgens mij ieder contact per definitie niet meer vanzelfsprekend en dat is ong veel erger. Maar soms zou je graag een lijstje maken over wat je met elkaar nog wilt delen. Ook al gaat het ogenschijnlijk nergens over als het voor jou belangrijk is, dan doet het er toe.
Gelukkig kun je van iemand blijven houden ook al is hij of zij er niet meer. En wat ik dan soms doe, is even naar boven kijken en zachtjes fluisteren wat ik wil zeggen. Volgens mij moet dat ergens terecht komen, waar dan ook.
R, ik mis je.
Liefs,
JJ
woensdag 28 oktober 2009
Jeugdsentiment
Dag Lezer,
AFgelopen weekend was ik op Terschelling, altijd een beetje thuiskomen daar.
Volgens mij kwam ik daar al toen ik nog een baby was en ik heb hele vroege beelden aan kampeervakanties op het eiland. Dat was voordat we naar Drenthe gingen. Ik weet dat nog goed omdat ik aan Drenthe veel minder goede herinneringen bewaar.
Terschelling heeft alles. Als je op de boot stapt, ben je al met vakantie. En als je aankomt, ligt West-Tersschelling met zijn befaamde horeca aan je voeten. Zeezicht, het Amsterdams Koffiehuis, de Braskoer en niet te vergeten de Walvis, alles is te voet bereikbaar. Je kunt het zelfs kruipen als andere manieren van voortbewegen echt niet meer gaan.
Ik dronk mijn eerste cocktail bij de Walvis, mijn eerste Amaretto met ijs bij de Zeezicht en bier drinken is onlosmakelijk verbonden met het Amsterdams Koffiehuis. Natuuurlijk kun je ook fietsen en wandelen op het eiland. Of op het strand liggen, als er dan een keer genoeg zon is, maar helaas die geneugten van het eiland staan niet het meest op mijn netvlies gebrand.
And the best is yet to come! Want de grootste attractie op het eiland is natuurlijk Hessel (http://www.hessel.nl/). Ik kwam er met mijn eerste liefde. Alle (het zijn er maar een paar hoor!) mannen die daarna in mijn leven opdoken heb ik er mee naar toe genomen. Toen ik voor de eerste keer She"s flying to America hoorde, helemaal onderseboven van HdJ, was ik verkocht.
Ik kwam daarna regelmatig terug. Alleen, met mijn liefdes, met vriendinnen of familie. Tijdens drukke avonden waarbij je tegen het podium aangeduwd stond mee te zingen met welk nummer dan ook of zoals afgelopen zondag, zittend aan de bar en luisterend naar veel rustige nummers.
Helaas voor Hessel was ik op hemzelf nooit verliefd maar de muziek, de sfeer van de avond, de dromen en verwachtingen over alles wat nog komen gaat, de herinnering aan wat nooit meer terugkomt, dat alles hoort bij Hessel en dus bij Terschelling.
En daarom, as allways: Terug naar Terschelling, al word ik 100 jaar!
Groet,
JJ
AFgelopen weekend was ik op Terschelling, altijd een beetje thuiskomen daar.
Volgens mij kwam ik daar al toen ik nog een baby was en ik heb hele vroege beelden aan kampeervakanties op het eiland. Dat was voordat we naar Drenthe gingen. Ik weet dat nog goed omdat ik aan Drenthe veel minder goede herinneringen bewaar.
Terschelling heeft alles. Als je op de boot stapt, ben je al met vakantie. En als je aankomt, ligt West-Tersschelling met zijn befaamde horeca aan je voeten. Zeezicht, het Amsterdams Koffiehuis, de Braskoer en niet te vergeten de Walvis, alles is te voet bereikbaar. Je kunt het zelfs kruipen als andere manieren van voortbewegen echt niet meer gaan.
Ik dronk mijn eerste cocktail bij de Walvis, mijn eerste Amaretto met ijs bij de Zeezicht en bier drinken is onlosmakelijk verbonden met het Amsterdams Koffiehuis. Natuuurlijk kun je ook fietsen en wandelen op het eiland. Of op het strand liggen, als er dan een keer genoeg zon is, maar helaas die geneugten van het eiland staan niet het meest op mijn netvlies gebrand.
And the best is yet to come! Want de grootste attractie op het eiland is natuurlijk Hessel (http://www.hessel.nl/). Ik kwam er met mijn eerste liefde. Alle (het zijn er maar een paar hoor!) mannen die daarna in mijn leven opdoken heb ik er mee naar toe genomen. Toen ik voor de eerste keer She"s flying to America hoorde, helemaal onderseboven van HdJ, was ik verkocht.
Ik kwam daarna regelmatig terug. Alleen, met mijn liefdes, met vriendinnen of familie. Tijdens drukke avonden waarbij je tegen het podium aangeduwd stond mee te zingen met welk nummer dan ook of zoals afgelopen zondag, zittend aan de bar en luisterend naar veel rustige nummers.
Helaas voor Hessel was ik op hemzelf nooit verliefd maar de muziek, de sfeer van de avond, de dromen en verwachtingen over alles wat nog komen gaat, de herinnering aan wat nooit meer terugkomt, dat alles hoort bij Hessel en dus bij Terschelling.
En daarom, as allways: Terug naar Terschelling, al word ik 100 jaar!
Groet,
JJ
dinsdag 20 oktober 2009
Fashionstory: een lichtblauwe zonnejurk
Lieve lezer,
Een liefde begint maar één keer!
Een lichtblauwe zonnejurk
Zuid Spanje is nog steeds heet in september. Toch merk je dat de zomer over haar hoogtepunt heen is. Het is broeierig warm maar het kan ineens donker worden en voor je het weet loop je midden in een bijna tropische regenbui. Nog geen tien minuten later staat de zon dan weer stralend aan de hemel. Dwalend door steden als Cordoba, Granada en Sevilla kies ik toch voor super zomerse outfits en laat me verrassen.
Elke stad die ik bezoek is anders. Granada is werelds, elegant en modern. Ruim opgezette avenida´s, grote warenhuizen, paleizen met gigantische tuincomplexen waar je eeuwen terug in de tijd waant. Cordoba wordt gedomineerd door een kerk die rond een moskee is gebouwd, een goed voorbeeld van hoe respectloos mensen al eeuwenlang met elkaar omgaan als het gaat om religie. Deze stad maakt me weemoedig. Als laatste reis ik door naar Sevilla. De stad van Carmen, de Joodse wijk, de wereldtentoonstelling, de kleine nauwe straatjes waar je kunt verdwalen en de sinaasappellikeur Pacharan die thuis nooit meer zo lekker was als daar.
Ik was daar niet alleen. Een culturele rondreis door Zuid Spanje had ik geboekt. De tweede keer dat ik alleen op reis ging. Deze keer met een groep. Het was geen leuke groep. Maar er waren gelukkig een aantal mensen waarmee ik het wel goed kon vinden. Elke avond zaten we tot laat op een terras. Tapas eten, wijn drinken en veel praten. Alles om maar zo weinig mogelijk op je hotelkamer te hoeven zijn. Want ik kan je verzekeren, de hotels en de gezamenlijke maaltijden leverden geen bijdrage aan de fantastische culturele ervaring die deze reis moet worden volgens de touroperator. Bovendien was het de manier om in contact te komen met de inwoners van de plaatsen die we bezochten. Met wat Engels en een paar Spaans woorden probeerden we te achterhalen hoe het moest zijn om te wonen in een stad waar je acht maanden per jaar tot diep in de nacht kon genieten het echte stadsleven.
Vaak bleven we met ons drieën over. Twee vrouwen en een man. Drie mensen met totaal verschillende carrières, achtergronden en visies op het leven. En toch voelde het goed. Met haar heb ik de hele week leuke maar oppervlakkige gesprekken gevoerd, zoals je dat doet met mensen die je net kent en waarvan je weet dat je ze na de vakantie niet weer zult zien. Met hem was het anders, we hadden de eerste dag al een lang gesprek gehad. En dat nadat hij mij had gered uit een voor mij ontzettend lastige situatie. Zoals altijd was ik van menig dat ik alles moest kunnen, dus natuurlijk kon ik die wandeling door het rotsachtige natuurpark bij Malaga maken. En dat terwijl ik mijn hele leven al geen perspectief kan zien door een oogafwijking. Voor mij waren alle rotsen dus even plat en lagen ze gelijkmatig naast elkaar net als een gewoon Nederlands trottoir. Dat bleek dus niet zo te zijn. Na een uur ploeteren was ik gaan zitten met in mijn hoofd maar een gedachte: als ik hier weg moet komen ze maar halen. En ik werd gehaald, door mijn nog onbekende reisgenoot. Samen met hem, met zijn hand in de mijne, heb ik de wandeling afgemaakt. Ik voelde me trots maar ook heel kwetsbaar. Ik gaf me niet zo makkelijk over maar nu had ik geen keus gehad en het voelde goed. Hij maakte er geen misbruik van en ´s middags onder het genot van een goed glas wijn kon ik hem dan ook zonder gene vertellen dat alle mannen niet deugden. Hij probeerde die uitspraak te nuanceren maar ik geloof niet dat ik daar op dat moment voor open stond.
De rest van de week bleven we met zijn drieën optrekken. Hij wist veel over de bezienswaardigheden die we bezochten. En hij hield van winkelen. Hoeveel mannen kwam je nu tegen die verstand hebben van mode en in elk geval de indruk konden wekken dat ze het niet erg vonden om winkel in, winkel uit te gaan. Op de een of andere manier vonden hij en ik elkaar steeds weer. Zij was er ook altijd bij maar ik keek er vooral naar uit om hem weer te zien.
De laatste dagen van onze reis waren we dus in Sevilla, een mooie oude stad met een lange geschiedenis. We liepen van wijk naar wijk, raakten ontroerd door de oude Joodse wijk en vroegen ons af wat er in de middeleeuwen allemaal gebeurd moet zijn met mensen die een ander geloof aanhingen. Mensen die niet katholiek waren. En toch, als je wandelt door de kathedraal die op het centrale piazza nog steeds in volle glorie staat te pronken, dan kun je niet anders dan bewondering hebben voor de onverzettelijkheid die nodig moet zijn geweest om zulke bouwwerken neer te zetten.
Onze laatste avond brak aan. Ik kwam de trap af in ons hotel in een korte, zonnige, lichtblauwe zomerjurk met spaghettibandjes. Hij maakte me een compliment, hij vond dat ik er zo mooi uit zag. Ik lachte naar hem. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me ineens zoals die jurk. Licht, luchtig en mooi! We liepen de warme nazomeravond in. Het was broeierig warm, meer dan die jurk leek ik niet nodig te hebben. We dronken veel wijn. Na een tijdje waren we de rest van het gezelschap kwijt, ik weet niet meer hoe dat kwam. Ineens liepen we in de schaduwen van de kathedraal. De kathedraal werd hier en daar verlicht door oranje schijnwerpers. Het werd wat killer. Ik kreeg het koud in mijn blote jurk. Hij sloeg zijn arm om me heen en trok me tegen zich aan. Ik begon ineens te gloeien. Ik wilde meer, meer voelen. Nog dichter liepen we langs de muren van het eeuwenoude gebouw. Er waren nissen die zo donker waren dat niemand ons meer kon zien. We stonden stil in zo´n nis waar de schijnwerpers niet konden komen. Opeens nam hij mijn gezicht in zijn handen en kuste me. Onze eerste kus. Een lieve, lichte kus. Zacht en luchtig als mijn lichtblauwe zomerjurk.
Groet,
JJ
Een liefde begint maar één keer!
Een lichtblauwe zonnejurk
Zuid Spanje is nog steeds heet in september. Toch merk je dat de zomer over haar hoogtepunt heen is. Het is broeierig warm maar het kan ineens donker worden en voor je het weet loop je midden in een bijna tropische regenbui. Nog geen tien minuten later staat de zon dan weer stralend aan de hemel. Dwalend door steden als Cordoba, Granada en Sevilla kies ik toch voor super zomerse outfits en laat me verrassen.
Elke stad die ik bezoek is anders. Granada is werelds, elegant en modern. Ruim opgezette avenida´s, grote warenhuizen, paleizen met gigantische tuincomplexen waar je eeuwen terug in de tijd waant. Cordoba wordt gedomineerd door een kerk die rond een moskee is gebouwd, een goed voorbeeld van hoe respectloos mensen al eeuwenlang met elkaar omgaan als het gaat om religie. Deze stad maakt me weemoedig. Als laatste reis ik door naar Sevilla. De stad van Carmen, de Joodse wijk, de wereldtentoonstelling, de kleine nauwe straatjes waar je kunt verdwalen en de sinaasappellikeur Pacharan die thuis nooit meer zo lekker was als daar.
Ik was daar niet alleen. Een culturele rondreis door Zuid Spanje had ik geboekt. De tweede keer dat ik alleen op reis ging. Deze keer met een groep. Het was geen leuke groep. Maar er waren gelukkig een aantal mensen waarmee ik het wel goed kon vinden. Elke avond zaten we tot laat op een terras. Tapas eten, wijn drinken en veel praten. Alles om maar zo weinig mogelijk op je hotelkamer te hoeven zijn. Want ik kan je verzekeren, de hotels en de gezamenlijke maaltijden leverden geen bijdrage aan de fantastische culturele ervaring die deze reis moet worden volgens de touroperator. Bovendien was het de manier om in contact te komen met de inwoners van de plaatsen die we bezochten. Met wat Engels en een paar Spaans woorden probeerden we te achterhalen hoe het moest zijn om te wonen in een stad waar je acht maanden per jaar tot diep in de nacht kon genieten het echte stadsleven.
Vaak bleven we met ons drieën over. Twee vrouwen en een man. Drie mensen met totaal verschillende carrières, achtergronden en visies op het leven. En toch voelde het goed. Met haar heb ik de hele week leuke maar oppervlakkige gesprekken gevoerd, zoals je dat doet met mensen die je net kent en waarvan je weet dat je ze na de vakantie niet weer zult zien. Met hem was het anders, we hadden de eerste dag al een lang gesprek gehad. En dat nadat hij mij had gered uit een voor mij ontzettend lastige situatie. Zoals altijd was ik van menig dat ik alles moest kunnen, dus natuurlijk kon ik die wandeling door het rotsachtige natuurpark bij Malaga maken. En dat terwijl ik mijn hele leven al geen perspectief kan zien door een oogafwijking. Voor mij waren alle rotsen dus even plat en lagen ze gelijkmatig naast elkaar net als een gewoon Nederlands trottoir. Dat bleek dus niet zo te zijn. Na een uur ploeteren was ik gaan zitten met in mijn hoofd maar een gedachte: als ik hier weg moet komen ze maar halen. En ik werd gehaald, door mijn nog onbekende reisgenoot. Samen met hem, met zijn hand in de mijne, heb ik de wandeling afgemaakt. Ik voelde me trots maar ook heel kwetsbaar. Ik gaf me niet zo makkelijk over maar nu had ik geen keus gehad en het voelde goed. Hij maakte er geen misbruik van en ´s middags onder het genot van een goed glas wijn kon ik hem dan ook zonder gene vertellen dat alle mannen niet deugden. Hij probeerde die uitspraak te nuanceren maar ik geloof niet dat ik daar op dat moment voor open stond.
De rest van de week bleven we met zijn drieën optrekken. Hij wist veel over de bezienswaardigheden die we bezochten. En hij hield van winkelen. Hoeveel mannen kwam je nu tegen die verstand hebben van mode en in elk geval de indruk konden wekken dat ze het niet erg vonden om winkel in, winkel uit te gaan. Op de een of andere manier vonden hij en ik elkaar steeds weer. Zij was er ook altijd bij maar ik keek er vooral naar uit om hem weer te zien.
De laatste dagen van onze reis waren we dus in Sevilla, een mooie oude stad met een lange geschiedenis. We liepen van wijk naar wijk, raakten ontroerd door de oude Joodse wijk en vroegen ons af wat er in de middeleeuwen allemaal gebeurd moet zijn met mensen die een ander geloof aanhingen. Mensen die niet katholiek waren. En toch, als je wandelt door de kathedraal die op het centrale piazza nog steeds in volle glorie staat te pronken, dan kun je niet anders dan bewondering hebben voor de onverzettelijkheid die nodig moet zijn geweest om zulke bouwwerken neer te zetten.
Onze laatste avond brak aan. Ik kwam de trap af in ons hotel in een korte, zonnige, lichtblauwe zomerjurk met spaghettibandjes. Hij maakte me een compliment, hij vond dat ik er zo mooi uit zag. Ik lachte naar hem. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me ineens zoals die jurk. Licht, luchtig en mooi! We liepen de warme nazomeravond in. Het was broeierig warm, meer dan die jurk leek ik niet nodig te hebben. We dronken veel wijn. Na een tijdje waren we de rest van het gezelschap kwijt, ik weet niet meer hoe dat kwam. Ineens liepen we in de schaduwen van de kathedraal. De kathedraal werd hier en daar verlicht door oranje schijnwerpers. Het werd wat killer. Ik kreeg het koud in mijn blote jurk. Hij sloeg zijn arm om me heen en trok me tegen zich aan. Ik begon ineens te gloeien. Ik wilde meer, meer voelen. Nog dichter liepen we langs de muren van het eeuwenoude gebouw. Er waren nissen die zo donker waren dat niemand ons meer kon zien. We stonden stil in zo´n nis waar de schijnwerpers niet konden komen. Opeens nam hij mijn gezicht in zijn handen en kuste me. Onze eerste kus. Een lieve, lichte kus. Zacht en luchtig als mijn lichtblauwe zomerjurk.
Groet,
JJ
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
