Writer's block of blog

Dag!

Het bijhouden van een blog is nog niet zo eenvoudig...... je begint vol enthousiasme. Je bent bereid om je hele hebben en houden het net op te gooien. Je weet waarom je het doet, wat je wilt bereiken en je bent ervan overtuigd dat er elke dag wel iets zal gebeuren wat je wilt toevertrouwen aan dit mooie medium. En in het begin werkt het ook zo. Je kunt bijna niet wachten tot je weer achter je laptop mag kruipen om iets ontzettend belangrijks aan de rest van de wereld toe te vertrouwen. Mijn thema was helder: Amitie in Style!

Je krijgt goeie reacties en veel mensen vinden het leuk om je verhalen te lezen.

Maar na een tijdje realiseer je je dat alles wat je opschrijft ergens op het internet terecht komt. Je wordt kritisch want wie leest wat en wat wil je dat er door wie gelezen wordt! En ook weet je dat je wel overal makkelijk kritiek op kunt leveren maar dat als je van anderen oplossingen verwacht, je daar zelf ook mee moet komen!

Je bedenkt je ook ineens dat je blogs wel ergens over moeten gaan. Er moet toch een soort rode draad in zitten. Tenminste zo werkt dat voor mij. Anders heb ik het gevoel dat ik maar wat in het wilde weg zit te typen. Natuurlijk kunnen er een aantal rode draden naast elkaar lopen maar dan wil je dat wel duidelijk maken in je blog. Zodat niet alleen jij, maar ook de rest van de wereld een beetje begrijpt waar je het over hebt. En last but not least wil je ook nog origineel zijn en veel gelezen worden.

Zelf zou ik mijn blog ook willen gebruiken om rond een aantal thema's een stuk verdieping te realiseren zodat je ook zelf op zoek moet gaan naar nieuwe informatie om de toegevoegde waarde van je blogs verder te vergroten.

Kortom ook nu weer ben je veeleisend voor jezelf en voor de lezer. En voor mij geldt dan ook nog, ik heb deadlines nodig! Ja, ik geef het toe. Ik heb een stok achter de deur nodig. Iemand moet tegen mij zeggen, elke vrijdagmiddag om vier uur moet je nieuwe blog online staan omdat je dat nu eenmaal hebt afgesproken, omdat er mensen op zitten te wachten of omdat je blog ergens gepubliceerd moet worden. Ik heb dat nodig om mezelf er toe te dwingen om mijn verhalen met de rest van de wereld te delen. Terwijl ik het wel erg leuk vind om te doen.

Volgens mij is dit weer een mooi voorbeeld van hoe ik in elkaar zit, tsja, dat heb ik dan maar weer met jullie gedeeld. Nu ja, jullie zullen het er mee moeten doen. En ik, ik ga de komende weken eens diep nadenken over doel en inhoud van mijn blogs. Focus dus!!!!

Wordt het thema fashion, politiek, dat wat er in de wereld gebeurt, mijn eigen persoonlijke belevenissen, mijn ambities, zoveel dingen om over te schrijven! Nu nog kiezen! Weg met dat writer's block.... ik wil weer verlangen naar mijn laptop!

Natuurlijk kun je me ook altijd benaderen om voor jouw site of ander medium blogs of columns te schrijven. Immers, wie niet waagt wie zeker niet wint.

Tot gauw,

Jellie

Eyes wide open

Dag lezer,

Tot voor een week of drie was alles best wel duidelijk. Ik zag nu eenmaal niet zoveel. Dat is mijn hele leven al zo en ik was er redelijk aan gewend. Dingen kostten nu eenmaal wat meer moeite, maar ach, als je veel energie hebt, is dat probleem overkomenlijk. En inmiddels had ik mezelf ook wel geaccepteerd. Die bril, volgens sommigen artistiek, volgens mij hip maar wel met toch te dikke glazen, was mijn handelsmerk geworden.

Maar dan sta je ineens, na iets wat was ingeschat als een oogontsteking, in het UMC Groningen en hoor je om negen uur 's avonds dat er toch wel wat meer aan de hand is.

Op dat moment word je ineens weer geconfronteerd met jezelf. Alles wat zo op orde leek en hanteerbaar, is dat dan even niet meer. En hoe ver je je ogen ook open spert, meer licht komt er niet uit. Integendeel, het kan nog minder worden.

15 juli, ook een woensdag, natuurlijk de wereld vergaat niet maar alles ziet er ineens wel wat anders uit. Maar als je dan dat ziekenhuis weer uitloopt met een vracht aan pillen en druppels, realiseer je je toch meteen één ding.

Ik laat me hierdoor niet gek maken. Ik blijf Jellie, hoe dan ook. Ik ben nog steeds die vrouw met ambities, dromen, verwachtingen. Laat niemand mij die alsjeblieft afnemen.

Liefs,

JJ